Рось

Рось-рэчка таямніцы

Нясе праз плынь часоў…
Я з ейнае вадзіцы
Далёкіх галасоў

Нёман

Жорсткі Крон, як Бог часоў няўмольны,
Даў імя рацэ і старане…
Хай цякуць гады ў нябыт павольна,
Кронан, зразумееш ты мяне.